Nadežda Petrović je uvela srpsku umetnost u savremene tokove evropske umetnosti.

Zahvaljujući njenom duhu koji je, iz male Srbije, stremio modernom svetu, ali i srećnim okolnostima da se, početkom 20. veka, školovala i posećivala likovne centre Evrope, njeno slikarstvo se razvijalo paralelno sa evropskim ekspresionizmom.

Slikarstvo je studirala u Minhenu, u ateljeu Slovenca Antona Ažbea, znanja je sticala i u Parizu, a prvu samostalnu izložbu priredila je 1900. godine u Beogradu.

Bila je profesor Akademije likovnih umetnosti u Beogradu i sa piscem Branislavom Nušićem saosnivač "Kola srpskih sestara" .

Do 1912. godine izlagala je u Srbiji i inostranstvu. Priredila je samostalnu izložbu u Ljubljani 1910. godine.

Iste godine predstavila se u Parizu na Jesenjem salonu i u Zagrebu u okviru grupe Medulić, a 1911. godine  u srpskom paviljonu na Međunarodnoj izložbi u Rimu, na Salonu internacionalne unije i ponovo na Jesenjem salonu u Parizu.

Kritičari su ocenili da su pojedine slike: "Resnik", "Autoportret", "Notr Dam", "Bulonjska šuma", ravne radovima vrhunskih evropskih majstora tog vremena.

U Beogradu je 1912. godine otvorila slikarsku školu i učestvovala na četvrtoj izložbi, a onda je odložila boje.

Tokom Prvog balkanskog rata bila je dobrovoljna bolničarka na frontu, da bi se srpskoj vojsci ponovo pridružila 1913. godine, kao i tokom Prvog svetskog rata.

Nadežda Petrović umrla je 3. aprila 1915. godine, u Valjevu, od posledica tifusa.